Το Εφετείο Κύπρου, σε απόφασή του, επιβεβαίωσε την ποινική ευθύνη γυναίκας που προέβη σε διαφημίσεις ακινήτων προς πώληση και ενοικίαση μέσω Facebook, χωρίς να κατέχει την απαιτούμενη άδεια κτηματομεσίτη. Η έφεση της εφεσείουσας, η οποία εργαζόταν ως διευθύντρια πωλήσεων σε αναπτυξιακές εταιρείες, απορρίφθηκε.
Η απόφαση, που δημοσιεύθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2026, επικύρωσε την καταδίκη της επί εννέα κατηγοριών, τονίζοντας ότι οι ενέργειές της συνιστούσαν άσκηση κτηματομεσιτικών δραστηριοτήτων, παρά τη δήλωσή της πως ενεργούσε σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη της.
Η υπόθεση προήλθε από αναρτήσεις για πώληση και ενοικίαση ακινήτων σε επαγγελματικό προφίλ στο Facebook, όπου παρουσιαζόταν η εφεσείουσα ως πωλήτρια, χωρίς πληροφορίες για τους ιδιοκτήτες.
Η εφεσείουσα υποστήριξε ότι ήταν διευθύντρια πωλήσεων σε εταιρείες του ίδιου ομίλου, οι οποίες εξειδικεύονταν στην ανάπτυξη γης και την πώληση κατοικιών και διαμερισμάτων.
Η ίδια ανέφερε πως η δημιουργία του προφίλ και οι διαφημίσεις προήλθαν από οδηγίες του κύριου μετόχου, με σκοπό την προώθηση των ακινήτων.
Το Εφετείο, αναλύοντας τους τρεις λόγους της έφεσης, επιβεβαίωσε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δικαίως αποφάνθηκε πως οι αναρτήσεις παραπέμπουν σε άσκηση κτηματομεσιτικής εργασίας.
Στην απόφαση αναφέρεται ότι το όνομα της εφεσείουσας ήταν καταχωρημένο στις πληροφορίες του πωλητή, ενώ έλειπαν τα στοιχεία των ιδιοκτητών των ακινήτων.
Το λογότυπο της εταιρείας και οι επικοινωνιακές λεπτομέρειες δεν ήταν ικανά να καθιστούν σαφές στο κοινό ότι οι διαφημίσεις ήταν για λογαριασμό της εταιρείας.
Η διαδικασία περιλάμβανε και τη διάσταση της νομοθετικής εξαίρεσης σύμφωνα με το άρθρο 33(2)(γ) του Νόμου περί Κτηματομεσιτών.
Ωστόσο, το Εφετείο έκρινε ότι η εξαίρεση δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση της εφεσείουσας, λόγω απουσίας αποδεικτικών στοιχείων ότι οι εταιρείες της είχαν άδεια κτηματομεσίτη.
Ακόμη, το δικαστήριο τόνισε ότι για να ισχύει η εξαίρεση, θα πρέπει να αποδεικνύεται ότι κάποιος είναι βοηθός κτηματομεσίτη ή υπάλληλος αδειούχου κτηματομεσίτη.
Στην παρούσα περίπτωση, δεν υπήρχε μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι οι εταιρείες διέθεταν άδεια, ενώ η εφεσείουσα είχε αυτοβούλως δηλώσει εαυτόν ως διευθύντρια πωλήσεων, όχι ως βοηθό.
Αναφορικά με τη νομοθετική εξαίρεση, το Δικαστήριο διευκρίνισε πως αυτή αφορά μόνο την άσκηση επαγγέλματος κτηματομεσίτη και δεν αναιρεί αναγκαία τον χαρακτήρα άλλων αδικημάτων που ορίζονται στον Νόμο.
Απορρίπτοντας όλους τους λόγους της έφεσης, το Εφετείο επικύρωσε την αρχική απόφαση.


