Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου, 2026
ΑρχικήEΙΔΗΣΕΙΣΚΟΣΜΟΣΤραμπ, Σι και Πούτιν στην Κίνα: Γιατί ανησυχεί η Ευρώπη για την...

Τραμπ, Σι και Πούτιν στην Κίνα: Γιατί ανησυχεί η Ευρώπη για την τριμερή συνάντηση

Τρεις ηγέτες άνω των 70 ετών, το 90% του παγκόσμιου πυρηνικού οπλοστασίου, δύο πόλεμοι σε εξέλιξη, μία κλειστή αίθουσα και καμία απολύτως σαφής ατζέντα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;

Όπως αναφέρει σε ανάλυσή του το CNNi, το περιεχόμενο των συνομιλιών που θα έχουν την Πέμπτη στη Σεντζέν της Κίνας οι πρόεδροι των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, και της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, παραμένει σε μεγάλο βαθμό απροσδιόριστο. Ίσως, όμως, αυτό να αποτελεί και το βασικό χαρακτηριστικό της συνάντησης. Μια σύνοδος κορυφής αυτού του επιπέδου θα είχε συνήθως συγκεκριμένους στόχους και προκαθορισμένα αποτελέσματα, έπειτα από μήνες εντατικής προετοιμασίας και διπλωματικών διαβουλεύσεων.

Ωστόσο, όσα έχουν προηγηθεί της συνάντησης στη Σεντζέν αποκτούν μικρότερη σημασία από τη στιγμή που στο τραπέζι βρίσκεται ένας απρόβλεπτος παράγοντας όπως ο Τραμπ. Η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων έχει αναφερθεί ως βασική προτεραιότητα, αν και δεν αναμένονται σημαντικές εξελίξεις. Σ

την ατζέντα, σύμφωνα με την κινεζική πλευρά, περιλαμβάνεται επίσης η «διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης». Ο ίδιος ο Τραμπ, ωστόσο, έφερε ξαφνικά στη συζήτηση το Ιράν, την Ουκρανία και την Nvidia, ενώ πρότεινε ακόμη και μια συνάντηση με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν.

Δεν είναι ασυνήθιστο οι ηγέτες να απομακρύνονται από το αρχικό πλαίσιο των συνομιλιών τους. Σπάνια, όμως, οι συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης θα μπορούσαν να είναι τόσο σοβαρές όσο αυτή την Πέμπτη. Ιδίως όσον αφορά την Ουκρανία.

Ο Τραμπ αναφέρθηκε τη Δευτέρα στον μακροβιότερο πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ευρώπη, χρησιμοποιώντας μια διατύπωση που προκάλεσε αίσθηση, αλλά και σαρκαστικούς χαρακτηρισμούς. Αποκάλεσε την Ουκρανία «το αγαπημένο μου θέμα» και πρόσθεσε: «Η Ουκρανία χάνει – Ουκρανία και Ρωσία χάνουν 25.000 στρατιώτες τον μήνα», διατυπώνοντας την εκτίμηση με τρόπο που σχεδόν εξαφάνισε από την εξίσωση τις τεράστιες απώλειες της Ρωσίας.

Για τον Τραμπ, η Ουκρανία φαίνεται να αποτελεί μια διαρκή πηγή ενόχλησης: μια χώρα που δέχθηκε εισβολή, δεν αποδέχθηκε την ειρήνη με τους βιαστικούς και συμβιβαστικούς όρους που της προτάθηκαν και, κατά την άποψή του, βρίσκεται διαρκώς σε θέση ήττας.

Η ανησυχία για τις ιδιωτικές συνομιλίες των τριών ηγετών

Η συνάντηση στη Σεντζέν αποτελεί μια επικίνδυνη συγκυρία, όχι επειδή το Κίεβο και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του πρόκειται να υποχωρήσουν ξαφνικά μπροστά σε όσα ενδεχομένως ανακοινωθούν, αλλά επειδή έχουν πλέον εξοικειωθεί με την αστάθεια της αμερικανικής πολιτικής.

Ο κίνδυνος βρίσκεται στην επιθυμία του Τραμπ να κερδίσει την εύνοια ισχυρών αυταρχικών ηγετών, στις συμφωνίες που ενδέχεται να συναφθούν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και στον τρόπο με τον οποίο αυτές θα επηρεάσουν την αυτοπεποίθηση του Πούτιν, αλλά και την εικόνα που έχει σχηματίσει ο Σι για την ψυχική κατάσταση του Αμερικανού προέδρου.

Ο Πούτιν εξασφάλισε, χωρίς να χρειαστεί να καταβάλει κάποιο τίμημα, τη δική του στιγμή στην παγκόσμια σκηνή. Για μία ημέρα, θα έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει τη Ρωσία ως την παγκόσμια υπερδύναμη που υπήρξε κάποτε, αντί για τη χώρα που καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες και υφίσταται βαριές απώλειες στην προσπάθειά της να ανακτήσει αυτόν τον ρόλο.

Η ανησυχία στους κόλπους των Ευρωπαίων αξιωματούχων είναι εμφανής.

«Ο Τραμπ ακούει τον τελευταίο άνθρωπο με τον οποίο έχει μιλήσει, επομένως αυτό θα επηρεάσει όσα θα πει», δήλωσε στο CNN Ευρωπαίος αξιωματούχος, υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης χαρακτήρισε τη συνάντηση ως μια εξέλιξη από την οποία είναι «δύσκολο να προκύψει οτιδήποτε θετικό για την ευρωπαϊκή ασφάλεια».

Άλλος ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος περιέγραψε τις προοπτικές της τριμερούς συνάντησης ως «φυσικά απαίσιες για εμάς», διευκρίνισε, ωστόσο, ότι δεν ανησυχεί στον ίδιο βαθμό για το ενδεχόμενο επίτευξης μιας ευρύτερης συμφωνίας.

Ο πρώτος αξιωματούχος χαρακτήρισε τη συνάντηση «όνειρο του Πούτιν», καθώς, όπως εξήγησε, σηματοδοτεί την επανένταξή του στην παγκόσμια διπλωματική σκηνή. Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι ένα από τα βασικά ζητήματα για τον Τραμπ θα είναι «ποιος θα βρίσκεται στη μέση της φωτογραφίας με τους μεγάλους».

Η φωτογραφία των τριών ηγετών μετά τη συνάντησή τους θα μπορούσε να αποτυπώσει με χαρακτηριστικό τρόπο την παρακμή της Δύσης: ο άνθρωπος που εισέβαλε απρόκλητα στην Ουκρανία πριν από σχεδόν πέντε χρόνια, ο βασικός χρηματοδότης του και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο οποίος έχει ανατρέψει δεκαετίες αμερικανικής πολιτικής, ασκώντας πιέσεις στο Κίεβο να αποδεχθεί μια δυσμενή συμφωνία και περιορίζοντας τη στρατιωτική βοήθεια προς τη χώρα.

Ένας από τους βασικούς κινδύνους είναι ο Τραμπ να υιοθετήσει τη ρωσική εκδοχή των γεγονότων ή μια παραποιημένη εικόνα της κατάστασης στο μέτωπο και στη συνέχεια να αισθανθεί δεσμευμένος από μια συμφωνία που θα έχει συνάψει βιαστικά με δύο ισχυρούς ηγέτες, τους οποίους, σύμφωνα με την ανάλυση του CNN, θαυμάζει περισσότερο απ’ όσο αφήνει να φανεί.

Μπορεί η Κίνα να παίξει ρόλο διαμεσολαβητή;

Αρκετοί από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που μίλησαν στο CNN διατηρούν κάποιες συγκρατημένες ελπίδες ότι το Πεκίνο θα μπορούσε να αναδειχθεί σε αξιόπιστο διαμεσολαβητή στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η εκτίμηση αυτή βασίζεται στην εμφανή πίεση που φέρεται να έχει ασκήσει ο Σι στον Πούτιν για τον περιορισμό της πυρηνικής κλιμάκωσης, στο γεγονός ότι η Κίνα δεν προχώρησε στον πλήρη εξοπλισμό της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά και στη φιλοδοξία του Πεκίνου να αναδειχθεί σε παγκόσμια υπερδύναμη με τη δυνατότητα να επιβάλλει ουσιαστικές αλλαγές στις διεθνείς εξελίξεις.

Ωστόσο, αυτή η αισιόδοξη προσέγγιση παραβλέπει το πόσο σημαντικό είναι για την Κίνα να μην ηττηθεί η Ρωσία στον πόλεμο. Το Πεκίνο έχει λόγους να μην επιθυμεί την ταπείνωση ενός ακόμη βασικού συμμάχου του. Παράλληλα, οι ΗΠΑ έχουν κινηθεί με επιθετικό τρόπο απέναντι στο Ιράν και τη Βενεζουέλα κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς, δύο χώρες που αποτελούν συμμάχους της Κίνας.

Το Πεκίνο θα μπορούσε να επιδιώκει μια ήττα της συλλογικής Δύσης στην Ουκρανία ως τρόπο ανταπόδοσης για την υποβάθμιση των δύο αυτών συμμάχων του.

Οι κινήσεις της Ουάσινγκτον που προκαλούν προβληματισμό στην Ευρώπη

Ο τελευταίος μήνας έχει σημαδευτεί από διαδοχικά πλήγματα στην Ουκρανία και στις ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ, τα οποία παρουσιάστηκαν υπό τον μανδύα της αμερικανικής ειρηνευτικής προσπάθειας.

Της διαδικασίας ηγούνται ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, και ο στενός συνεργάτης του, Στιβ Γουίτκοφ, δύο απεσταλμένοι με περιορισμένη διπλωματική εμπειρία και ακόμη λιγότερες επιτυχίες στον συγκεκριμένο τομέα.

Αρχικά, ο Τραμπ έκλεισε συμφωνία για την αγορά ρωσικού ντίζελ, αίροντας πολυετείς κυρώσεις και ανοίγοντας τον δρόμο για την ενίσχυση των οικονομικών πόρων που διαθέτει το Κρεμλίνο για τη συνέχιση του πολέμου.

Στη συνέχεια, σημειώθηκαν μυστηριώδεις διακοπές στην ανταλλαγή πληροφοριών από τις ΗΠΑ και στις υπηρεσίες Starshield, οι οποίες είναι ζωτικής σημασίας για τη νυχτερινή άμυνα της Ουκρανίας απέναντι στους ρωσικούς πυραύλους.

Ο Λευκός Οίκος, σύμφωνα με το δημοσίευμα, φάνηκε να αφήνει να εννοηθεί είτε ότι οι διακοπές αυτές δεν συνέβησαν είτε ότι δεν θα έπρεπε να έχουν συμβεί.

Σε συνάντηση στο Κρεμλίνο τον περασμένο μήνα, ο Γουίτκοφ αποκάλεσε τον Πούτιν «ανθρωπιστή», αφού ο Ρώσος πρόεδρος είχε απελευθερώσει τον συνταξιούχο Αμερικανό εκπαιδευτικό και βετεράνο του αμερικανικού στρατού Στίβεν Χάμπαρντ (Stephen Hubbard).

Ακολούθως, ο Κούσνερ, μετά τη συνάντησή του με τον απεσταλμένο του Πούτιν στην Ουάσινγκτον, παρουσίασε εκ νέου την ειρηνευτική διαδικασία ως μια προσπάθεια δημιουργίας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.

Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την ανάλυση του CNN, υιοθέτησε ουσιαστικά την αφήγηση του Κρεμλίνου, σύμφωνα με την οποία η πραγματική απειλή προέρχεται από το ΝΑΤΟ, που βρίσκεται στα σύνορά της, και όχι από τη Ρωσία, η οποία εισέβαλε σε γειτονικές χώρες: στη Γεωργία το 2008 και στην Ουκρανία δύο φορές, το 2014 και το 2022.

Αφού επιβλήθηκαν νέοι περιορισμοί στις υπηρεσίες Starshield προς την Ουκρανία κατά τη διάρκεια μιας ειρηνευτικής συνόδου κορυφής, ο Κούσνερ ταξίδεψε στη Μόσχα, ελπίζοντας ότι ο Πούτιν θα «έδινε την ευλογία του» για τη συμμετοχή της Ευρώπης στις τριμερείς ειρηνευτικές συνομιλίες.

Επέστρεψε δηλώνοντας ότι ο Ρώσος πρόεδρος είχε συμφωνήσει, μόνο και μόνο για να διαψευστεί κατηγορηματικά από το Κρεμλίνο.

Τέλος, σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Κούσνερ φέρεται να πρότεινε εγγυήσεις ασφαλείας αντίστοιχες με εκείνες του ΝΑΤΟ, υπό την προϋπόθεση ότι η Ουκρανία θα παραιτούνταν από το υπόλοιπο τμήμα του Ντονμπάς.

Και όλα αυτά αφορούν μόνο όσα έχουν γίνει γνωστά δημόσια.

Δεν είναι, επομένως, υπερβολικό να αντιμετωπίζεται η σύνοδος κορυφής στη Σεντζέν ως η κορύφωση της σταδιακής προσέγγισης του Τραμπ με τη Μόσχα.

Οι δημόσιες ενέργειές του δεν δείχνουν κάποια διαφορετική κατεύθυνση. Μάλιστα, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να είχε υπάρξει «πολύ πιο σκληρός» απέναντι στην Ουκρανία. Μια δήλωση που, δεδομένης της καθημερινής εξάντλησης των συμβατικών οπλικών συστημάτων της Ρωσίας στους ουρανούς της Ουκρανίας, θα μπορούσε να παραπέμπει μόνο στο πυρηνικό της οπλοστάσιο.

Γιατί η συνάντηση δεν θα είναι μια νέα Γιάλτα

Η σύνοδος κορυφής στη Σεντζέν δεν θα αποτελέσει μια τρομακτική επανάληψη της Γιάλτας, μια «Γιάλτα 2.0», όπου οι μεγάλες δυνάμεις θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι για να μοιράσουν τον κόσμο.

Η πρώτη διάσκεψη της Γιάλτας, το 1945, καθόρισε τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων, μετά τη φονικότερη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, με τη συμμετοχή τριών νικητών, οι αυτοκρατορίες των οποίων είτε κατέρρευσαν είτε γνώρισαν στη συνέχεια νέα περίοδο ακμής.

Οι άνδρες που θα βρεθούν στη Σεντζέν είναι διαφορετικοί. Ο Τραμπ και ο Πούτιν διεξάγουν πολέμους επιλογής, οι οποίοι δεν έχουν οδηγήσει στα αποτελέσματα που επιδίωκαν, ενώ αποτελούν τις γερασμένες προσωποποιήσεις της φθίνουσας ισχύος των χωρών τους.

Από την άλλη πλευρά, ο Σι έχει επιβλέψει την εντυπωσιακά γρήγορη και αποτελεσματική ανάδειξη της Κίνας σε παγκόσμια τεχνολογική υπερδύναμη. Ωστόσο, εξακολουθεί να διστάζει να αναλάβει το ρίσκο μιας σύγκρουσης στο πλαίσιο του δικού του πιθανού πολέμου επιλογής: μιας εισβολής στην Ταϊβάν.

Η ιστορία δεν είχε άλλη επιλογή από το να ακούσει τον Τρούμαν, τον Στάλιν και τον Τσόρτσιλ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως, όμως, επιλέξει να αγνοήσει τη συνάντηση της Σεντζέν.

Η ζημιά, πάντως, δεν είναι απαραίτητο να προκύψει από το ενδεχόμενο ο Τραμπ να επαναλάβει, μετά τη συνάντηση, τα επιχειρήματα του Κρεμλίνου.

Ούτε από το να δοθεί στον Πούτιν η δυνατότητα να εμφανιστεί στην παγκόσμια σκηνή και να εκφωνήσει τις ψευδείς ιστορικές του διαλέξεις περί ρωσικής θυματοποίησης και υπεροχής.

Ούτε, ακόμη, από την εικόνα του Σι -ενός από τους ηγέτες με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας στην ιστορία- ως ενός ψύχραιμου και λογικού συνομιλητή.

Το πραγματικό δώρο προς τη Μόσχα βρίσκεται στο πόσο μικρή αντίσταση ενδέχεται να συναντήσει ο Πούτιν. Οι δύο ισχυρότεροι άνδρες του κόσμου είναι πιθανό να του παρουσιάσουν μια εύκολη διέξοδο στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους, χωρίς να απαιτήσουν άμεση κατάπαυση του πυρός ή μια βιώσιμη και διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία.

Αντίθετα, η πίεση αναμένεται να στραφεί προς τις ουκρανικές και ευρωπαϊκές παραχωρήσεις.

Η ειρηνευτική διαδικασία θα μπορούσε να υποστεί ακόμη μία παράδοξη επανεκκίνηση με φιλορωσικά χαρακτηριστικά, προσφέροντας στο Κρεμλίνο επιπλέον μήνες για να επιχειρήσει την κατάληψη μικρών εκτάσεων στο Ντονμπάς ή αφήνοντας τις Ουκρανές μητέρες και τα παιδιά τους να υποστούν ακόμη έναν χειμώνα μέσα στις δύσκολες συνθήκες του πολέμου.

Δεν απομένει πολύς χρόνος στους τρεις ηλικιωμένους ηγέτες (σ.σ. ο Σι είναι 73 ετών, ο Πούτιν 74 και ο Τραμπ 80) για να αλλάξουν τον κόσμο.

Ίσως η συνάντηση αυτή να αποτελέσει απλώς μια παροδική στιγμή στην ευρύτερη ιστορική πορεία του αυταρχισμού. Ωστόσο, ο χρόνος που περνά καθιστά τα δύο εναπομείναντα χρόνια της αμερικανικής προεδρίας του Τραμπ μια ιδιαίτερα επικίνδυνη περίοδο.
 

Πηγή: skai.gr

Πηγή Skai.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Advertisment -

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

Translate »