«Η κοινωνία δεν μπορεί να εξηγήσει το φαινόμενο. Στέκεται μπροστά του με ανοιχτό το στόμα σα χαζή. Ο τύπος, οι διανοούμενοι, το κράτος, οι πολιτικοί, αντικρίζουνε την ταραχή αυτή σαν μια ανεξήγητη ανωμαλία, σαν κάτι ακατανόητο. Απεργία των φοιτητών! […] Εργάτες δεν είναι για ν’ απεργούν ζητώντας να καλυτερέψουν το μεροκάματο. Δεν θέλουν να μάθουνε γράμματα; Μη σώσουν και μη μάθουν, όσοι δεν θέλουν, ποιος τους αναγκάζει γι’ αυτό; Απεργία των φοιτητών! Τεμπελιά, αμέλεια, αποφυγή του κόπου, ανταρσία, πνεύμα ταραχοποιό, κομμουνιστικός δάχτυλος».
Έτσι σχολίαζε ο Δημήτρης Γληνός τις αντιδράσεις σε μια φοιτητική κινητοποίηση στη μακρινή δεκαετία του 1930.
Όμως και σήμερα με ανάλογο τρόπο αντιμετωπίζονται σε ορισμένες περιπτώσεις οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και…
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο In.gr



