του Γιώργου Καλλή
Σήμερα το μεσημέρι καθόμουν σε ένα καφενείο/καφεστιατόριο (απλό τύπου καφενείου) με πολύ λίγο κόσμο να κάθεται εκεί.
Σε ένα τραπεζάκι καθόταν ένας νεαρός 35 με 37 χρόνων υπολογίζω που δεν γνωρίζω με ένα παιδάκι 6 με 7 χρόνων που έπαιζε μπροστά από το χώρο του καφεστιατορίου με κάτι γατιά και έπινε τον καφέ του.
Όταν ο εστιάτορας πήρε κάποια σάντουιτς σε μια άλλη τριμελή παρέα το παιδάκι πλησίασε τον πατέρα του και του είπε “παπά πεινώ να μου πάρεις κάτι να φάω;” όχι γιέ μου του λέει ο πατέρας θα φάμε όταν πάμε σπίτι.
Ένα άλλος κύριος (συνταξιούχος φίλος που τον γνωρίζω πολύ καλά που καθόταν μεταξύ μας) γύρισε στον πατέρα (μετά που απομακρύνθηκε το παιδάκι) και του είπε να παραγγείλει ότι θέλουν και τα κερνούσε αυτός.
Η απάντηση του νεαρού με σόκαρε και δεν την περίμενα.
Όχι του λέει, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την καλοσύνη σας αλλά δεν μπορώ. Επέμενε ο κύριος και ο νεαρός του εξήγησε, Δεν είναι σωστό να ταΐσω το παιδί και να τον πάρω σπίτι χορτάτο όταν τα αδελφάκια του θα τρώνε μόνο ψωμί.
Να μην τα πολυλογώ ο φίλος, πολύ διακριτικά έβγαλε €50 από το πορτοφόλι του και τα έδωσε στον νεαρό που δεν ήθελε να τα πάρει. Μα αφού πρόσφερα να κεράσω είπε τότε κερνώ όλα τα παιδιά. Πάρε ότι θέλεις από κάποια ψησταριά και είναι χαρά μου.
Ο νεαρός τελικά δέχτηκε το ποσό με πολλές ευχαριστίες (άσε που πρόσφερε να τα επιστρέψει με πρώτη ευκαιρία αλλά ο φίλος το ξεκαθάρισε ότι ήταν κέρασμα) και σε λίγη ώρα ο νεαρός με το παιδάκι του έφυγαν.
Μάθαμε εκ των υστέρων (από τον καφετζή) ότι ο νεαρός ήρθε για να συνάντηση κάποιο για να του κάνει κάποια κουτσοδούλια αλλά τον έστησε ο άλλος και δεν ήρθε.
Θα έκανα το ίδιο (όπως πολλοί από εσάς που το διαβάζετε) αλλά με πρόλαβε ο φίλος.
ΤΩΡΑ ΡΩΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ.
ΘΕΕ ΜΟΥ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ;
N.A. – NY