Του Νίκου Αντωνιάδη – Νέα Υόρκη
Λέχθηκαν πολλά. Αρκετά άφησαν πληγές. Για ακόμη μια φορά, διχαστήκαμε μέσα στο χάος των εννοιών (Πατριώτες, Εθνικιστές, κ.λ.π.), έννοιες που πολλές φορές, αρκετοί που τις χρησιμοποιούν δεν γνωρίζουν την ετυμολογία τους (Σχετικό άρθρο) . Χαθήκαμε από την αδυναμία μας να διεκδικήσουμε για το καλό της Πατρίδας, για την ευημερία της Δημοκρατίας. Μέσα από την αδυναμία μας να δούμε πως παρόμοια γεγονότα διέλυσαν τη χώρα μας με το προδοτικό πραξικόπημα και την Τουρκική εισβολή να μην μας έχουν συνετίσει.
Δυστυχώς, κάθε χρόνο, η πατρίδα μας δεν περιμένει την Μεγάλη Βδομάδα για να βιώσει τα Άγια Πάθη. Η Κύπρος μας τα βιώνει, ακόμη και από πριν το 1974. Τα “Αγγλικά” πάθη, τα “Τουρκικά” πάθη, Τα “Χρηματιστηριακά” πάθη, τα “Φάγαμε Όλα” πάθη, και στα ενδιάμεσα των ιστορικών της, “μαύρων” γεγονότων, τα “εμφύλια” πάθη. Μια σταλιά τόπος με άπειρες απόψεις, όπου όλοι τα γνωρίζουμε όλα αλλά κανένας να μην φαίνεται πως τους γνωρίζει όλους (δηλαδή τον κόσμο και τις ανάγκες του!). Και όπως εύστοχα είχε πει κάποτε ένας γνωστός μου: “Είμαστε έξι και έχουμε επτά γνώμες”.
Στον τίτλο ήθελα να γράψω απλά Καλή Ανάσταση και να ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά εσάς, τους συμπατριώτες μας, τους αναγνώστες που ανέχεστε όσα γράφουμε (ως μέρος πάντα της Δημοκρατίας)! Όμως, ενώ έγραφα το “Καλό Πάσχα”, το “Καλή Ανάσταση”, και ενώ στο μυαλό μου γυρόφερναν τα παιδιά της πατρίδας μας που δεν έχουν φαγητό και στέγη, οι μάνες που μαράθηκαν στα κοινοτικά παντοπωλεία και στα νοσοκομεία, οι πατεράδες που “ξέχασαν” το ρολόι στο κομοδίνο, μιας και δεν το χρειάζονται να ξυπνήσουν για τη δουλειά, μέσα από όλες αυτές τις σκέψεις και όλους αυτούς τους ανθρώπους που ήθελα να βγάλω τη ψυχή μου να τους ευχηθώ, άθελα μου ένιωσα αυτό το τσίμπημα της πληγής που άφησαν τα πρόσφατα γεγονότα. Γεγονότα που αποσκοπούσαν στο να μην “στεναχωρήσουμε” τον “φίλο” μας τον Μουσταφά, Άγιες Μέρες που είναι. Και αυτός (συγγνώμη, το “Υπουργείο Εξωτερικών” του), ως “αντάλλαγμα”, με “απόφαση του”, μας απαγόρευσε την ακολουθία του Επιταφίου στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό, στην πόλη μου, την Αμμόχωστο, εκεί που “βομβαρδίστηκε” από τον Αττίλα ο χαρταετός μου. Μας απαγόρευσε το δικαίωμα να προσευχηθούμε για όλους τους πιο πάνω συμπατριώτες μας, συμπεριλαμβανομένων και των ιδίων, των Τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας!
Συγχωρέστε με αλλά δεν ξέρω σε ποιον Υπουργό θα δοθούν οι αρμοδιότητες για τους θρησκευτικούς εορτασμούς. Δεν ξέρω ποιον να ρωτήσω αν μπορώ να σας ευχηθώ Καλή Ανάσταση!
Μέχρι τότε, με ένα κερί, έστω και από μακριά αλλά με την καρδιά και την ψυχή ΕΚΕΙ…
Καλή Ανάσταση Πατρίδα, με την ευχή, το Φως να μπει στις οικογένειες του κάθε Κυπριακού σπιτιού με Αγάπη, με Υγεία, με φαγητό και στέγη ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
*Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας
Μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων (AAPC)
https://www.linkedin.com/in/nicolaosantoniades
