Το κόστος κλήσης προς τηλεφωνικό αριθμό εξυπηρέτησης για παροχή τηλεφωνικών υπηρεσιών μετά την πώληση προϊόντων δεν πρέπει να υπερβαίνει το κόστος μιας συνήθους κλήσης, απεφάνθη σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Με τη σημερινή του απόφαση, το Δικαστήριο απαντά στο Landgericht Stuttgart (πρωτοδικείο Στουτγάρδης, Γερμανία) στο οποίο προσέφυγε γερμανική ένωση για την καταπολέμηση των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών (Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main) ότι ο όρος «βασική τιμή χρέωσης» πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το κόστος μιας κλήσης η οποία αφορά συναπτόμενες συμβάσεις και πραγματοποιείται προς διατηρούμενη από έμπορο τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης δεν μπορεί να υπερβαίνει το κόστος κλήσης προς συνήθη γεωγραφικό αριθμό σταθερής τηλεφωνίας ή προς συνήθη αριθμό κινητής τηλεφωνίας.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, «η βασική τιμή χρέωσης» αντιστοιχεί, στην καθημερινή γλώσσα, στο κόστος μιας συνήθους κλήσης. Τόσο το πλαίσιο χρησιμοποιήσεως του όρου αυτού στην σχετική κοινοτική οδηγία επιβεβαιώνει ότι ο όρος πρέπει να νοείται με την ως άνω συνήθη έννοιά του.
Ειδικότερα, αν επιτρεπόταν στους εμπόρους να χρεώνουν τιμές υψηλότερες από εκείνη μιας συνήθους κλήσης, τούτο θα μπορούσε να αποτρέψει τους καταναλωτές από τη χρήση της τηλεφωνικής γραμμής υποστήριξης προκειμένου να λάβουν πληροφορίες για τη σύμβαση ή να ασκήσουν τα δικαιώματά τους ιδίως σχετικά με την εγγύηση ή την υπαναχώρηση.
Το Δικαστήριο διευκρινίζει εξάλλου ότι, στο μέτρο που τηρείται το όριο του κόστους μιας συνήθους κλήσης, το κατά πόσον ο έμπορος πραγματοποιεί κέρδη από την ως άνω τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης δεν ασκεί επιρροή.
