Η Επίτροπος Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ελίζα Σαββίδου, τονίζει πως “οι συνθήκες φτώχειας που έχουν δημιουργηθεί και οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόστηκαν οδήγησαν στον περιορισμό του κράτους πρόνοιας, με αποτέλεσμα τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη `ρευστότητα` δικαιωμάτων ευάλωτων και λιγότερο προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού που βιώνουν, περισσότερο από άλλους, τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης”.
Σε ανακοίνωσή της για την 10η Δεκεμβρίου, επέτειο της υπογραφής της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η Επίτροπος σημειώνει πως αποτελεί “πρόκληση για την κυπριακή κοινωνία, στις μέρες μας, και η αντιμετώπιση φαινομένων μισαλλοδοξίας που πλήττει ομάδες του πληθυσμού, που εκπίπτουν από τα στερεότυπα του `κανονικού`, του `σύνηθες` και του `αποδεκτού`”.
Προσθέτει ότι “ζητήματα όπως η κατοχύρωση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των ατόμων αυτών ή ακόμα και πράξεις ακραίας βίας και μίσους, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, σεξουαλικής έκφρασης ή ταυτότητας φύλου, αποτελούν βασικά ζητήματα που χρήζουν περαιτέρω διαλόγου, ρύθμισης και αντιμετώπισης”.
Η κ. Σαββίδου αναφέρει ότι “σε άμεσο συσχετισμό με τα πιο πάνω, βρίσκεται και το μεταναστευτικό φαινόμενο, το οποίο έχει, σήμερα, μεταβληθεί, από την αρχική του μορφή μετακίνησης προσώπων για σκοπούς εργασίας, σε ζήτημα ένταξης ανθρώπων που μετρούν πολλά χρόνια διαμονής στην Κύπρο, έχουν δημιουργήσει οικογένεια εδώ και ουσιαστικούς δεσμούς με τον τόπο”.
Επιπρόσθετα, συνεχίζει, “υπό το φως των προσφυγικών ροών που λαμβάνουν χώρα και στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια, πρόκληση αποτελούν ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής στήριξης και ένταξης των προσφύγων στην τοπική κοινωνία και στο σύστημα εκπαίδευσης, όπως και της επάρκειας του συστήματος κάλυψης των υλικών συνθηκών υποδοχής των αιτητών ασύλου, μίας πληθυσμιακής ομάδας που βρέθηκε στο μεταίχμιο των νομοθετικών αλλαγών που έγιναν ενόψει οικονομικής κρίσης”.
Η Επίτροπος σημειώνει ότι “η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν αποτελεί απλά μία αόριστη νομική δέσμευση αλλά επιβάλλει συνεχή επαγρύπνηση και τακτική επαναξιολόγηση των μέσων προστασίας τους ενώ η ευθύνη του κράτους για εφαρμογή των αρχών των δικαιωμάτων του ανθρώπου δεν εκλείπει στο βωμό οποιασδήποτε κρατικής οικονομικής δυσπραγίας”.
Αναφέρει ότι “σε αυτά τα πλαίσια, το Γραφείο της έχει αναπτύξει σημαντική και πολύπλευρη παρεμβατική δράση σε καίρια ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόσο μέσω του παραδοσιακού ρόλου του Επιτρόπου Διοικήσεως, ως μηχανισμός ελέγχου της διοίκησης, όσο και στα πλαίσια των ευρύτερων αρμοδιοτήτων του για την προστασία και το σεβασμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών του ανθρώπου, ως Εθνική Ανεξάρτητη Αρχή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”.
Η Επίτροπος σημειώνει πως η 10η Δεκεμβρίου, υπενθυμίζει “τη θεμελιακή υποχρέωση του κράτους για τη διασφάλιση ενός επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης για ολόκληρο των πληθυσμό, την παροχή στήριξης και προστασίας ευάλωτων ομάδων και τη διασφάλιση της αποτελεσματικής συμμετοχής όλων των πολιτών σε όλο το φάσμα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου χωρίς διακρίσεις”.
Καταλήγοντας αναφέρει ότι “η προσπάθεια εξάλειψης του φαινομένου της συρρίκνωσης δικαιωμάτων, απαιτεί ομοφωνία στόχων και συλλογική δράση, υπό το φως των αρχών της αλληλεγγύης, της ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας”.



