
Του Νίκου Αντωνιάδη – Νέα Υόρκη
Η λέξη “διαπραγμάτευση” αποτελείται από την συζήτηση επί ενός θέματος δύο ή περισσότερων μερών. Το μέχρι τώρα “πράγμα” (σχέδιο λύσης) βρίσκεται μέσα στο προεδρικό, με τα μέρη, άλλα να είναι μέσα και άλλα έξω από αυτό!
Τα μέρη που είναι “έξω” μιλούν για “συσκότιση” από την πλευρά του Προέδρου, ενώ ο Πρόεδρος καλεί αυτά τα μέρη να μελετήσουν και να συζητήσουν (να διαπραγματευτούν) τα της διαπραγμάτευσης. Και ο κόσμος θεατής και ακροατής αποσπασματικών σημείων του νέου σχεδίου. Δεν ξέρει τι να πάρει και τι να αφήσει. Και ο “πόλεμος” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και όχι μόνον, “λύνει” ή “διαλύνει” το Κυπριακό.
Πώς μπορεί να γίνεται κριτική μέσα από συσκότιση;
Γιατί δεν μπορούν να υπάρξουν επίσημες (εμπιστευτικές) αντιπροτάσεις προς τον Πρόεδρο από τη στιγμή που τα έγγραφα είναι εκεί;
Γιατί αφήνεται ο χρόνος να φεύγει ενάντια μας;
Δεν είναι της παρούσης να κρίνω τους μέχρι τώρα χειρισμούς του Προέδρου. Ακόμη έχουμε δρόμο, άρα ακόμη έχουμε ελπίδα.
Δεν είναι της παρούσης να κρίνω αν η στρατηγική που επιλέγουν κάποια αντιπολιτευτικά κόμματα για “συνεχή αντίδραση” προσφέρουν ασφάλεια ή ενισχύουν τον πανικό που “βολεύει” τον ξένο παράγοντα που έχει ως όπλο τον εκφοβισμό (όταν θέλει να πετύχει τους στόχους του).
Όπως ανέφερα επανελημένα, η όποια στρατηγική στηρίζεται στο πεντάπτυχο:
1) Τι. 2) Πώς. 3) Ποιοι. 4) Πότε. 5) Πόσα. Σε αυτό το πεντάπτυχο στηρίζεται το όποιο σχέδιο λύσης. Σε αυτό το πεντάπτυχο στηρίζεται το όποιο σχέδιο διάλυσης. Σε αυτό το πεντάπτυχο στηρίζεται το όποιο ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ σχέδιο ή πλάνο.
Με τη δημοσιοποίηση αποσπασματικών μερών ενός σχεδίου, όσοι πιθανόν διαφωνούμε με χειρισμούς, σημεία, κλπ., ενισχύουμε την σκληρή στάση των αντιπάλων αναγκάζοντας τους να αμυνθούν με επίθεση και να τσιμεντώσουν πάγιες θέσεις τους (πέραν του εσωτερικού πανικού που προκαλείται).
Θεωρώ πως ο Πρόεδρος δεν ανέπτυξε μια άμεση επικοινωνία με τον λαό εδώ και έναν ακριβως χρόνο. Όπως έγραψα επανελημένα, η επικοινωνία αυτή έπρεπε να στηριχτεί στη βάση “καθησυχασμού”, χωρίς ανάλυση αλλά με στόχο την εξισορρόπηση των αισθημάτων “αισιοδοξίας-απαισιοδοξίας” και ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ του λαού! Χωρίς αναφορές σε “χρόνο”, κάτι που ενισχύει την “αισιοδοξία” ή τον πανικό. Μια άμεση επικοινωνία, όπως ο ίδιος θα ήθελε να μεταφέρει τα μηνύματα προς τον κόσμο μέσα από τη διαπραγμάτευση. Όχι με δηλώσεις στα διάφορα ΜΜΕ αλλά με τακτά διαγγέλματα, ΑΜΕΣΑ, χωρίς “εκπροσώπους” που δεν διαθέτουν την απαραίτητη πολιτική παιδεία και “εργαλεία” για να χειριστούν τέτοια σοβαρά ζητήματα! Έτσι ώστε να μην φτάσουμε στο “σήμερα” με το αλαλούμ να κυριαρχεί σχεδόν σε κάθε σπίτι της χώρας μας.
Τέλος, εύχομαι και ελπίζω πως η αντιπολίτευση θα μπει “σύσσωμη” στο Προεδρικό και να βγει όταν τελειώσει με τις αντιπροτάσεις της προς τον Πρόεδρο. Γιατί δεν μιλάμε για απρόοπτο διαγώνισμα που οι ανεξεταστέοι μπορούν να παρακαθήσουν ξανά τον Σεπτέβρη. Εδώ μιλάμε για “προειδοποιητική λύση.. μη αναστρέψιμη”!
Ο νοών νοείτω!
Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας. Μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων. Υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικού Μάρκετινγκ. Προτεινόμενος για τα βραβεία Μάρκετινγκ Αμερικής 2016 για την ανάπτυξη του Μοντέλου Μέτρησης της Πολιτικής Ανταγωνιστικότητας και Απόδοσης. Συγγραφέας του βιβλίου “Ο Επιτυχημένος Πολιτικός” (Ανταγωνιστικότητα και Απόδοση) – Νέα Υόρκη 2015.


