Παρόλο που το φεστιβάλ Καννών πλησιάζει προς το τέλος του, οι αφίξεις διασημοτήτων δεν σταμάτησαν.
Έτσι, στις πρόσφατες αφίξεις, εκτός από τον Ίγκι Ποπ που βρίσκεται εδώ από την Τετάρτη, για να παρευρεθεί στην προβολή του ντοκιμαντέρ “Gimme Danger” του Τζιμ Τζάρμους, χτες έφτασαν στην Κρουαζέτ οι ηθοποιοί Σαρλίζ Θέρον, Χαβιέ Μπαρντέμ, Τζάρεντ Χάρις, Ζαν Ρενό και η ελληνικής καταγωγής Αντέλ Εξαρχόπουλος, πρωταγωνιστές της ταινίας “The Last Face” του Σον Πεν, που προβάλλεται στο σημερινό διαγωνιστικό πρόγραμμα.
Τελευταία μέρα σήμερα του διαγωνιστικού τμήματος του 69ου φεστιβάλ των Κανών με δυο μέτριες βασικά ταινίες, τις “The Neon Demon” του Νίκολας Γουάιντινγκ Ρεφν (που γιουχαΐστηκε από τους δημοσιογράφους) και “The Last Face” του Σον Πεν, αντίθετα με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Τζιμ Τζάρμους, που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού. Ένα, δοσμένο με άφθονο χιούμορ και ωραίο ρυθμό ντοκιμαντέρ, που παρακολουθεί την πορεία του Ίγκι Ποπ (φίλο του Τζάρμους, με τον οποίο ο σκηνοθέτης έχει χρησιμοποιήσει ως μουσικό και ως ηθοποιό σε δυο προηγούμενες ταινίες του) και τη δημιουργία της μπάντας του, The Stooges, εμπνευσμένη από το γνωστό κωμικό τρίδυμο του κινηματογράφου, το Τρίο Στούτζες.
Στην ταινία The Neon Demon, ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Γουάιντινγκ Ρεφν (βραβείο σκηνοθεσίας το 2011 στις Κάνες για την ταινία του Drive) φτιάχνει ένα είδος ταινίας με βαμπίρ με φόντο τον κόσμο της μόδας, μέσα από την ιστορία μιας νεαρής, όμορφης, αθώας κοπέλας, που καταφτάνει από στην επαρχία στο Λος Άντζελες για να ακολουθήσει την καριέρα του μοντέλου.
Η ομορφιά και η αθωότητά της θα της ανοίξουν γρήγορα τις πόρτες για μια με πολλές υποσχέσεις καριέρα, για να πέσει θύμα τριών γυναικών, με βαμπιρικές διαθέσεις.
Ο Ρεφν θέλησε να φτιάξει ένα είδος αλληγορίας πάνω στο φθόνο, τον απάνθρωπο ανταγωνισμό και την κανιβαλιστική αγριότητα που κυριαρχεί στον κόσμο της μόδας, καταφεύγοντας σε σκηνές νεκροφιλίας και κανιβαλισμού, που όμως δεν δένουν αρμονικά με την υπόλοιπη ταινία.
Τελικά, μπορεί αυτός “Ο δαίμονας του neon” να προσφέρει μερικές έξοχες εικαστικά εικόνες (κάτι που ξεχωρίσαμε και στην προηγούμενη ταινία του Ρεφν, “Μόνο ο θεός συγχωρεί”), στο μεγαλύτερο όμως μέρος της περιορίζεται σε ένα είδος διαφημιστικού σποτ, με εντυπωσιακά φωτιστικά και με ωραία μουσική πλάνα, με αποτέλεσμα να γιουχαϊστεί έντονα στη δημοσιογραφική προβολή του.
Στην αμερικανική ταινία “The Last Face” (“Το τελευταίο πρόσωπο”) του ακτιβιστή ηθοποιού (και περιστασιακά σκηνοθέτη) Σον Πεν παρακολουθούμε τον αγώνα (μαζί και τον έρωτα) της Σαρλίζ Θέρον και του Χαβιέ Μπαρντέμ, δυο “γιατρών του κόσμου”, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε θύματα και μετανάστες διάφορων πολέμων σε αφρικανικές χώρες.
Υπάρχουν στη ταινία σκηνές καλοφτιαγμένες και συγκινητικές (ανάμεσά τους και μια με τη γέννα ενός μωρού με καισαρική τομή, κάτω από πρωτόγονες συνθήκες), πολλές όμως περιορίζονται σε κλισέ και καλοπροαίρετες προθέσεις, με στόχο το πλατύ κοινό, που σε κάνει να διερωτάσαι γιατί μια τέτοια ταινία δεν προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού και επιλέχτηκε για το διαγωνιστικό τμήμα, εκεί που υπήρχαν άλλες πολύ καλύτερες (π.χ. το “Ταξιδεύοντας στον κόσμο” που περιορίστηκε στο “Ένα κάποιο βλέμμα”).
Με τις δυο αυτές ταινίες που έκλεισαν το φετινό διαγωνιστικό τμήμα, έχουν αρχίζει ήδη τα προγνωστικά για το Χρυσό Φοίνικα και τα άλλα βραβεία που θα απονείμει ο ελληνικής καταγωγής Αυστραλός σκηνοθέτης και πρόεδρος της επιτροπής, Τζορτζ Μίλερ και τα μέλη της επιτροπής του.
Ανάμεσα στα φαβορί είναι οι ταινίες, “Αποφοίτηση” του Κρίστιαν Μουντζίου, “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ” του Κεν Λόουτς, “Πάτερσον” του Τζιμ Τζάρμους, “Τόνι Έρντμαν” της Μάρεν Άντε και “Ιουλιέτα” του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Υπάρχουν βέβαια και τα “αουτσάιντερ”, όπως το “Aquarius” του Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο και “Mal de pierres” της Νικόλ Γκαρσία, που μπορεί ξαφνικά να βρεθούν με κάποιο σημαντικό βραβείο.



