«Δεν θα υπάρξει Πρόεδρος με το όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Ο φόβος που χρησιμοποιεί με τους μετανάστες και για όλα τα άλλα, δεν θα περάσει, δεν πρόκειται να πείσει τους Αμερικανούς» ήταν η απάντηση του Τζορτζ Κλούνι στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την προβολή της ταινίας “Money Monster” της Τζόντι Φόστερ, που είδαμε στο σημερινό πρόγραμμα του φεστιβάλ των Κανών.
Η απάντηση του διάσημου Αμερικάνου ηθοποιού, που συμπρωταγωνιστεί στη ταινία μαζί με την Τζούλια Ρόμπερτς, ήταν σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με το αν βλέπει την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των ΗΠΑ να οδηγείται προς το χειρότερο, σε περίπτωση που ο Ντόναλντ Τραμπ εκλεγεί Πρόεδρος.
Το κινηματογραφικό αυτό, σκηνοθετημένο με νεύρο, εκτός συναγωνισμού, θρίλερ που σκηνοθέτησε η ηθοποιός Τζοντι Φόστερ (πριν 40 ακριβώς χρόνια η τότε 14χρονη Φόστερ είχε έρθει για πρώτη φορά στις Κάνες, μαζί με τον σκηνοθέτη της, Μάρτιν Σκορσέζε, για να παραστεί στην προβολή της ταινίας «ο ταξιτζής») προσπαθεί να ξεσκεπάσει τα βρόμικα παιχνίδια της Γουόλ Στριτ μέσα από την ιστορία ενός ισχυρού άντρα, θύματος της οικονομικής κρίσης του 2008, ο οποίος αποφασίζει να ξεσκεπάσει τη όλη σκευωρία των τραπεζιτών, όταν αναλαμβάνει τη διεύθυνση ενός τηλεοπτικού σταθμού.
«Η ταινία μας, παρόλο που γυρίστηκε στο πλαίσιο του παραδοσιακού κινηματογράφου για να είναι εμπορική, έχει και άλλα, πιο ευφυή επίπεδα», ανέφερε στην ίδια συνέντευξη η σκηνοθέτης. Δεν περιορίζεται σε ένα αμερικανικό πρόβλημα, γιατί όπως δέχτηκε και η Sony, η παραγωγός εταιρεία μας, πρόσθεσε, «θέλαμε μια ταινία που να κάνει το κοινό να σκέφτεται και να μην το χειραγωγεί… Φτιάξαμε μια ταινία που δεν μπορούσε παρά να έχει και μια παγκόσμια αναφορά γιατί η οικονομική κρίση έχει επεκταθεί και επηρεάσει και τον υπόλοιπα κόσμο, έγινε παγκόσμια».
Η ελληνική παρουσία δεν περιορίστηκε φέτος στην κριτική επιτροπή με παρουσία του ελληνικής καταγωγής Αυστραλού σκηνοθέτη Τζορτζ Μίλερ και της Ελληνίδας ηθοποιού Βαλέριας Γκολίνο, αλλά επεκτάθηκε και σε δυο συμμετοχές: «Η τελευταία παραλία», ντοκιμαντέρ των Θάνου Αναστόπουλου και Νταβίντε Ντελ Ντέγκαν και «Γυρίζοντας τον κόσμο» (“Voir du pays”) των Ντελφίν και Μιριέλ Κουλέν, ταινία μυθοπλασίας σε συμπαραγωγή με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
Ο Αναστόπουλος και ο συν-σκηνοθέτης του, Νταβίντε Ντελ Ντέγκαν βρήκαν μια λαϊκή παραλία στην Τεργέστη, όπου ένας τοίχος τριών μέτρων χωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες, για να φτιάξει ένα σχόλιο γύρω από ένα από τα τελευταία τείχη που μας χωρίζουν – το άλλο, όπως όλοι γνωρίζουμε, παραμένει δυστυχώς το τείχος που χωρίζει την ελεύθερη Κύπρο από τα κατεχόμενα.
Οι σκηνοθέτες παρουσιάζουν την καθημερινή ζωή στην παραλία μέσα τόσο από μια μικρή ομάδα ηλικιωμένων εργαζόμενων σ` αυτήν όσο και τους επισκέπτες: από τη μια, άνθρωποι που μοιράζουν και μαζεύουν τις καρέκλες και καθαρίζουν τους χώρους κι από την άλλη άνθρωποι που έρχονται να κάνουν μπάνιο, να συναντήσουν φίλους, να κουβεντιάσουν (για το πόλεμο, τα δηλητηριασμένα ψάρια, το τείχος που χωρίζει τα δυο φύλα, κλπ.), να τραγουδήσουν ή και να παίξουν χαρτιά μαζί τους.
Ένα είδος μικρόκοσμου της κοινωνίας μας που οι σκηνοθέτες παρουσιάζουν με ξεχωριστή αγάπη (ένας από τους εκεί εργάτες φροντίζει καθημερινά με μεγάλη στοργή τη γάτα της παραλίας) αλλά και χιούμορ, έρχονται στο νου το βραβευμένο με το Χρυσό Λιοντάρι στο φεστιβάλ Βενετίας 2013 ντοκιμαντέρ “Sacro GRA”, γύρω από τους ανθρώπους που ζουν πλάι στο γνωστό περιφερειακό δρόμο της Ρώμης.
Ένας διάσημος δημοσιογράφος ξαναζεί μια τραυματική παιδική εμπειρία (τον μυστηριώδη θάνατο της μητέρας του όταν αυτός ήταν 9 χρόνων) στην ταινία «Γλυκά όνειρα» του Ιταλού Μάρκο Μπελόκιο που είδαμε στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» του φεστιβάλ. Μέσα από την περιπέτεια του ήρωά του (ανάμεσα στη Ρώμη, το Σαράγιεβο και το Τορίνο, από όπου καλύπτει τις ανταποκρίσεις του) ο Μπελόκιο βρίσκει την ευκαιρία να συνδυάσει έξυπνα και αρμονικά το παραμύθι (εύστοχη είναι η χρήση του παραμυθιού του Μπελφαγκόρ του Μακιαβέλι) με την πραγματικότητα, για να μας μιλήσει για αγαπητά του θέματα (την οικογένεια, τις ενοχές, τους εσωτερικούς μας φόβους και την καθολική εκκλησία), και, ταυτόχρονα, να σχολιάσει, με φιλοσοφική διάθεση, την ανθρώπινη κατάσταση και τη δύναμη του ανθρώπου να αντιστέκεται στις πιο αντίξοες καταστάσεις.
Το ρουμανικό «νέο κύμα» εξακολουθεί να ανοίγει το δικό του δρόμο στον κινηματογραφικό χάρτη της Ρουμανίας. Αυτό επιβεβαιώνει στην ταινία του “Sieranevada”, ο γνωστός μας από διάφορα φεστιβάλ σκηνοθέτης Κρίστι Πούιου («Η οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου»). Ο Πούιου ξεκινάει από την προετοιμασία ενός μνημοσύνου για να φτιάξει μια περίπλοκη με πολλά άτομα, ιστορία, που εκτυλίσσεται σε ένα κλειστό χώρο, εκείνο της οικογένειας, που συζητά, και κάπου-κάπου έρχεται σε σύγκρουση για ασήμαντα βασικά πράγματα, ενώ περιμένει τον παπά (ένα είδος μπεκετικού Γκοντό) για το μνημόσυνο.
Ύστερα από ένα εξαιρετικό μονοπλάνο πριν από τους τίτλους της ταινίας, ο Πούιου στήνει την κάμερα του στο μικρο χολ του σπιτιού της οικογένειας απ` όπου παρακολουθεί τα πρόσωπα (συγγενείς και φίλους) να μπαινοβγαίνουν και να συζητούν για διάφορα θέματα (από τα προσωπικά τους προβλήματα μέχρι θεωρίες συνωμοσίας για την τρομοκρατική επίθεση στους δίδυμους πύργους).
