Καλή Ανάσταση ΠΑΤΡΙΔΑ!

 
Του Νίκου Αντωνιάδη – Νέα Υόρκη
Εδώ στις ΗΠΑ, μέσα από τους γρήγορους ρυθμούς, όταν με ρωτάνε από που κατάγομαι, η απάντηση μου είναι άμεση: “Cyprus, Aphrodite’s island” (Κύπρος, το νησί της Αφροδίτης) και “Famagusta City, which is  occupied by Turkey” (από Αμμόχωστο, την κατεχόμενη από τους Τούρκους πόλη). Γιατί μόνο άμεσα και σύντομα μπορούν να μας θυμούνται. Όμως, παρόλο που είμαστε (εν μέρη) το κέντρο του κόσμου, την ίδια στιγμή δεν είμαστε! Γιατί φροντίζουμε να «αυτοεξαφανιζόμαστε»!
Και από εδώ ξεκινώ!
Ξέρω πως χιλιάδες συμπατριώτες μας έπαψαν να βλέπουν τον ήλιο της πατρίδας μας.
Ξέρω πως χιλιάδες παιδιά μας έπαψαν να βλέπουν στρωμένο τραπέζι.
Ξέρω πως χιλιάδες συμπολίτες μας “μίσησαν” τα ρολόγια τους γιατί δεν μπορούν να τα δουν και να βιαστούν για την δουλειά, μιας και η «έλλειψη δουλειάς» είναι μια φράση που κυριαρχεί σχεδόν σε κάθε οικογένεια της πατρίδας μας. Ξέρω επίσης πως οι γιαγιάδες μου και οι παππούδες μου, ίσως και οι δικοί σας γονείς και παππούδες, μας άφησαν με τον πόνο της επιστροφής.
Ξέρω! Κι εγώ όπως (ίσως) κι εσύ έτυχε να μισήσω το ρολόι μου, στερήθηκα και ακόμη στερούμαι το γιορτινό τραπέζι με το γιο μου και περιμένω από τα πέντε μου χρόνια να πετάξω τον χαρταετό που με περιμένει στο ερμάρι του σπιτιού μου στην περιφραγμένη περιοχή της Αμμοχώστου.
Θα διερωτάστε γιατί σας τα λέω όλα αυτά! Γιατί μέσα από όλα αυτά πήρα δύναμη. Ο πόνος, η απόρριψη, η αναμονή, φέρνουν την γιατρειά, την αποδοχή και την αναγνώριση. Και γνωρίζω πως είναι να σε “διώχνει” και να μην σε φροντίζει η ίδια σου η πατρίδα. Να σου γυρίζει την πλάτη σε όσα πάσχισες και να πηγαίνεις στην άλλη άκρη της γης για να βρεις το δίκιο σου.
Και μέσα από μένα θα ήθελα να στείλω το δικό μου μήνυμα, σε σένα, τον συμπολίτη μου, τον συμπατριώτη μου. Κάποτε, ένας καλός ανθρωπάκος μου είχε πει πως επιτυχία είναι να κοιμάσαι ήρεμα οκτώ ώρες, να εργάζεσαι παραγωγικά τις άλλες οκτώ, και να διαθέτεις στον εαυτό σου και στους ανθρώπους σου τις άλλες οκτώ. Ναι, τότε ήταν αλλιώς, τώρα ξέρω πως πολλοί δεν κοιμάστε, δεν εργάζεστε, άρα δεν μπορείτε να δώσετε στον εαυτό σας και στους ανθρώπους σας. Αν δεν έχεις δουλειά, άντεξε, κάθησε σε μια παραλία απόμακρη, ρίξε πέτρες στο γυαλό, μίλα με την θάλασσα. Εγώ έγραφα μουσική, μάθαινα μόνος μου ενορχήστρωση μουσικής, ξεκινούσα το διδακτορικό μου και έπαιρνα δύναμη. Όσο πιο πολύ μου γύριζε την πλάτη η πατρίδα, άλλο τόσο σκύλιαζα και μιλούσα με κόσμο που πονούσε πολύ περισσότερο από μένα για να εκτιμήσω πόσο τυχερός ήμουν και είμαι.
Αν δεν έχεις βενζίνη, κάθισε στο παράθυρο και δες τον ουρανό χωρίς να φοβάσαι. Κλάψε, μίλα με τον Θεό, μίλησε σε ένα αγαπημένο σου άτομο που έχασες αλλά μην φοβάσαι, θα συνηθίσεις και όταν έρθει εκείνη η μέρα, θα είσαι ήδη έτοιμος, δυνατός/ή. Αν η τράπεζα σε τρέχει, σταμάτησε για λίγο, σκέψου τι θα έκανες αν έχανες την ίδια στιγμή ένα αγαπημένο σου άτομο και κάνε ακριβώς το ίδιο. Δεν μπορεί να σε σκοτώσει καμιά τράπεζα.
Αν ακόμη “καίγεσαι” αν θα επιστρέψεις πίσω στον τόπο σου, πιάσε μια χούφτα από το χώμα που πατάς και ρίξε την στον αέρα. Ότι είναι να γίνει θα γίνει, δεν μπορείς να κάνεις κάτι, αποδέξου πως χάσαμε (πολλά χρόνια τουλάχιστον) και βγες νικητής για να ζήσεις όσο σου απέμεινε. Και μέσα από το καζάνι της Πολιτικής Επικοινωνίας που βράζω κι εγώ τα τελευταία χρόνια, να ξέρεις πως η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Οι μεγάλοι παίκτες σε τρελλαίνουν αργά αργά. Αυτό θέλουν, να εξαντληθείς εντελώς για να μην έχεις αντιστάσεις να τους αντιμετωπίσεις! Θα τους το επιτρέψεις; Από σένα και μόνο εξαρτάται!
Ξέρω πως μπορεί να μην έχεις χρήματα για ίντερνετ, άρα ίσως να μην μπορείς να μπεις να διαβάσεις όσα γράφω. Εσύ, που ίσως διαβάζεις αυτές τις γραμμές, και επειδή η Κύπρος δεν έχασε και ούτε θα χάσει την ανθρωπιά της, βρες τον Γιώργο και κέρασε τον ένα καφέ. Κάνε το με αξιοπρέπεια και τόνωσε του την δική του αξιοπρέπεια.
Εσύ που είσαι τυχερός να εργάζεσαι και να μπορείς να δίνεις στα παιδιά σου φαγητό και δώρα, πάρε αυτές τις γιορτές ένα δώρο παραπάνω, όχι ακριβό, και πες στο παιδί σου να το αφήσει έξω από την πόρτα ενός άπορου παιδιού και απλά να γράψει “με αγάπη” (χωρίς όνομα).
Εσύ που έχεις μια επιχείρηση, αν σε παίρνει, δώσε μια δουλειά στον πατέρα της Μαρίας. Δεν χρειάζεται να τον χρυσώσεις. Κράτησε την αξιοπρέπεια του, δες την οικονομική σου δύναμη και ανάλογα δώσε του τις αντίστοιχες ώρες να εργαστεί.
Εσύ, η μάνα που φτιάχνεις το ζεστό τοστ για το παιδί σου, σήμερα κάνε ακόμη ένα και πες στον μικρό σου Αντρέα να καλέσει τον (άπορο) Θανάση να παίξουν μαζί. Κάθησε κι εσύ μαζί τους, αγόρασε ένα μικρό δώρο και βάλε το σε κλήρωση πριν φύγει ο Θανάσης για το φτωχικό του σπίτι. Απλά βεβαιώσου πως η κλήρωση είναι «στημένη» για να κερδίσει ο Θανάσης.
Ναι, αυτά τα “στησίματα” θέλουμε όλοι στην πατρίδα μας, την Κύπρο μας, και όχι τα στησίματα των “σκουπιδιών”! Να δώσουμε ευκαιρίες ο ένας στον άλλο. Να ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού μας ο ένας στον άλλο. Να ξαναπούμε καλημέρα στον γείτονα με τα μάτια, με το στόμα, με την καρδιά και όχι με την τεχνολογία. Lol και Lol. Ούτε τραβλοί να ήμασταν!
Γιατί δεν φταίνε τα παιδιά μας αν δεν ξέρουν πως ο Διγενής Ακρίτας σήκωσε την πέτρα του Ρωμιού (και όχι ο Γρίβας). Ούτε και φταίνε αν δεν γνωρίζουν τον Εθνικό μας ποιητή. Εμείς οφείλαμε να τους τα διδάξουμε. Εμείς οφείλουμε να τους δείξουμε τον δρόμο. Και είναι ντροπή μας να χλευάζουμε όλα αυτά που ΕΜΕΙΣ ανεκτήκαμε να διδακτούν, ανεχόμενοι την ευκολία της τεχνολογίας που τους “δίδαξε”!
Γι’αυτό ήρθα στη Νέα Υόρκη. Όχι για να εγκαταλείψω το παιδί μου αλλά για το προστατεύσω! Επειδή δεν ανεχόμουν άλλο την κοροιδία. Επειδή δεν άντεχα να βουλιάζει το Κυπριακό καράβι και να βλέπω απαθής. Επειδή δεν άντεχα την μιζέρια αυτών που αποφάσισαν να κάνουν εσένα και εμένα μίζερο. Επειδή δεν μπορούσα να βλέπω τις “θέσεις κλειδιά” να μην ξέρουν καν που βρίσκεται στον χάρτη η πατρίδα μας (που τους αδροπληρώνει)! Θα μου πεις, τι είμαι εγώ μπροστά σε όλους! Όμως θα σε ρωτήσω, τι είναι αυτοί μπροστά σε όλους μας!
Κι αν με ρωτήσεις “γιατί” επέλεξα την Πολιτική Επικοινωνία, η απάντηση μου είναι τόσο απλή όσο και η ίδια η επικοινωνία. Για να μπορώ να αναγνωρίζω τις ανάγκες του κόσμου, και να παλεύω για λύσεις. Ανεξάρτητα αν κάποιος ή κάποιοι πολιτικοί τις ακολουθούν ή όχι, εγώ αυτό έμαθα. Αντί δηλαδή να σταθώ κι εγώ στην αντίπερα όχθη και να πετώ πέτρες, μεγαλώνοντας το χάσμα Πολίτη-Πολιτείας, προσπάθησα και προσπαθώ για τρόπους που θα μπορέσουν να βελτιώσουν τους πολιτικούς και να έρθουν κοντά στους πολίτες, κοντά σε σένα και σε μένα, κοντά στα παιδιά μας!
Αν άντεξες να διαβάσεις ως το τέλος, σ’ευχαριστώ. Δεν θα σε κουράσω άλλο.
Αλλά ούτε και θα κουραστώ να μάχομαι. Εύχομαι να μην κουραστείς ούτε κι εσύ!.
Κάποιοι μας έχουν ανάγκη.
Σε σένα, στον Γιάννη, στην Μαρία, στην κυρία Ελένη, στον κύριο Περικλή, στον μικρό Χρίστο, σε όλη την Κύπρο μας, κούνα λίγο το δάκτυλο και να’σαι σίγουρος/η πως σύντομα θα κουνηθεί όλο το σώμα! Το δικό σου σώμα, το σώμα του νησιού της Αφριδίτης!
Με την αγάπη μου…
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΡΙΔΑ!
Ένας φίλος από μακριά αλλά… κοντά!
 
 
Ο Νίκος Αντωνιάδης είναι Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ & Επικοινωνίας και μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων (AAPC). Είναι Υποψήφιος Διδάκτορας στο Πολιτικό Μάρκετινγκ και έχει προταθεί για τα Αμερικανικά Βραβεία Μάρκετινγκ 2016 (ΑΜΑ) για την δημιουργία του Μοντέλου Μέτρησης της Πολιτικής Ανταγωνιστικότητας & Απόδοσης.