Η Emily Dickinson γεννήθηκε το 1830 στο Άμερστ της Μασσαχουσέττης. Ήταν 32 ετών όταν έστειλε στον Higginson (εκδότη λογοτεχνικού περιοδικού ) τέσσερα ποιήματα και αμέσως μετά ακόμα τρία, για πρώτη φορά, για μια γνώμη. Από τα γράμματά της στη δική του απάντηση, που δεν σώζεται, εικάζεται πως της έγραψε ότι τα ποιήματά της υστερούσαν στην φόρμα, ότι ο ρυθμός της εχώλαινε, ότι το μέτρο της ήταν σπασμωδικό.
Μόνο έξι από τα ποιήματα που έστειλε στον Higginson δημοσιεύτηκαν, αλλά τόσο “διορθωμένα” και “αλλαγμένα” που η Dickinson έκτοτε, εκτός από ποιήματα που συμπεριελάμβανε σε γράμματά της προς φίλους, ποτέ πια δεν έστειλε κάτι για δημοσίευση, έχοντας παραιτηθεί από την ιδέα να γίνει εν ζωή γνωστή, αφήνοντας την τύχη του έργου της στο μέλλον ή στο ποτέ.
Έτσι η έκπληξη ήταν μεγάλη όταν η αδελφή της Λαβίνια βρήκε στο γραφείο της Έμιλυ, μετά τον θάνατό της (1886), το πλήθος των ποιημάτων που ήταν ριγμένα εκεί, γραμμένα πάνω σε κάθε λογής χαρτιά (φύλλα ημερολογίου, λογαριασμούς από ψώνια, αποδείξεις, συνταγές…), κάποια σε μισοτελειωμένη μορφή, άλλα σε παραλλαγές, μεμονωμένους στίχους, καθώς επίσης και ένα μικρό κουτί, που μόνο αυτό περιείχε 900 ποιήματα, καθαρογραμμένα σε χαρτί αλληλογραφίας και χωρισμένα σε “Τομίδια” ραμμένα χωριστά το καθένα από την ίδια με σπάγκο, φτάνοντας όλα μαζί, μετά την καταμέτρησή τους στον εκπληκτικό αριθμό των 1775.
Από το 1890 μέχρι το 1945, ολοκληρώνεται η δημοσίευση του έργου της Emily Dickinson, αλλά και πάλι με απαράδεκτες επεμβάσεις όπως αλλαγές στο μέτρο, αντικαταστάσεις λέξεων και πάνω απ’ όλα με αλλαγές στην στίξη σύμφωνα με τους γραμματικούς κανόνες. Δεν αντιλήφθηκαν πως μέρος της προσωπικότητας και του ψυχισμού της ήταν ακριβώς αυτή η αιωρούμενη αύρα που αναδυόταν με την χρήση της παύλας, που σχεδόν αποκλειστικά εκείνη χρησιμοποιούσε, που δεν μπορεί να αποδοθεί με κόμματα, τελείες και άνω τελείες χωρίς να ισοπεδώνεται η θαυμαστή ανάσα των ποιημάτων της.
Στη ζωή της ταξίδεψε ελάχιστες φορές για μικρά διαστήματα στη Βοστώνη για ιατρικές εξετάσεις και μια φορά στην Ουάσινγκτον.
Η Emily Dickinson έφυγε απ ‘τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, σαν σήμερα. Παράκλησή της ήταν ν’ αφήσει το σπίτι της από την πίσω πόρτα κι όχι από την κυρία είσοδο, απ’ την πόρτα που ίσως έβγαινε με τον σκύλο της τον Κάρλο σε μακρινούς περιπάτους στους γύρω λόφους.
Είμαι ο Κανένας! Εσύ είσαι ποιός;
Είσαι -κι εσύ- Κανένας;
Τότε μαζί ζευγάρι να κάνουμε!
Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν ξέρεις!
Τί βαρετό να ‘ σαι ο Κάποιος!
Πόσο δημόσιο -ένα βατραχάκι ας πούμε κάπως-
Που τ’ όνομά του -έναν Ιούνη ατέλειωτο- κοάζει
Σ’ έναν Λασπότοπο που το θαυμάζει!
Πηγή: pteroen.wordpress
