Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Social into that MastheadOverlay zone

Οικοσελίδα » ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ » Βιβλίο » 

Straw Dogs Magazine

Μια συνέντευξη με αφορμή το τέταρτο τεύχος του περιοδικού

10006966_643708459009539_84341682_n

Ο Γιάννης Ζελιαναίος και η Γιώτα Παναγιώτου βρίσκονται πίσω από το Straw Dogs Magazine, – ένα περιοδικό για τις Τέχνες που πρωτοκυκλοφόρησε στο νησί τον Σεπτέμβριο του 2012. Με αφορμή την κυκλοφορία του  τέταρτου τεύχους του περιοδικού μας μιλάνε για το εγχείρημα, την κυπριακή επικράτεια και τις συνεργασίες τους.

Παιδιά, πώς προέκυψε το Straw Dogs Magazine; Μιλήστε μας λίγο για το concept του περιοδικού.  Έχει αγκαλιαστεί από τον κόσμο της Κύπρου αυτή η προσπάθεια;

Γ.Ζ. Το Straw Dogs magazine ήταν μια ιδέα χρόνων, που ξεκίνησε από site έγινε fanzine και κατέληξε σε περιοδικό. Τα δύο πρώτα συνέβησαν μόνο στα κεφάλια κάποιων φίλων, το τρίτο έχει κυκλοφορήσει ήδη τέσσερα τεύχη. Το περιοδικό είναι χωρισμένο σε κατηγορίες μιας και δεν θέλαμε να κάνουμε άλλο ένα λογοτεχνικό περιοδικό. Έχει Εικαστικά / Φωτογραφία / Κινηματογράφο / Μουσική / Comics / Αρχείο Κύπρου / Στήλες και ασχολείται αφιερωματικά με όλα αυτά. Είναι ένα εξειδικευμένο περιοδικό και στις θεματολογίες του λειτουργεί  αφιερωματικά, και με πολλές αποκλειστικότητες. Ο κόσμος της Κύπρου ακόμα μας μαθαίνει.

Γ.Π. Το Straw Dogs magazine ασχολείται με διάφορες μορφές τέχνης – χωρίς αυτό να σημαίνει πως επειδή καταπιάνεται με μια πλειάδα κατηγοριών (κι όχι μόνο με μία) είναι λειψό σε βάθος. Άλλωστε, η ετερόκλητη πολυφωνία δε συνάδει κατ’ ανάγκην με μια χαοτική ταυτότητα. Είμαστε εδώ, δημιουργούμε, επιμένουμε στο χαρτί, παίρνουμε θέση, συζητάμε, είμαστε δεκτικοί και ανοικτοί σε ιδέες και προτάσεις, προωθούμε δουλειές εγχώριων και μη καλλιτεχνών, ψάχνουμε, «σκάβουμε», βρίσκουμε, μαθαίνουμε και συνεπώς είμαστε εκτεθειμένοι – με τους δικούς μας πάντα όρους. Το Straw Dogs είναι ένα περιοδικό βιβλιοθήκης και αναφοράς. Τώρα όσον αφορά τον κόσμο και το αγκάλιασμα, ας μην παραμυθιαζόμαστε – ο κόσμος που εννοεί κι εκτιμά κάτι τη στιγμή που αυτό συμβαίνει, είναι όπως απέδειξε κι η ιστορία αριθμητικά λίγος. Παρόλα αυτά, στην πορεία μας μέχρι σήμερα έχουμε καταφέρει να «κερδίσουμε» ανθρώπους – ανθρώπους ουσιαστικούς που το στηρίζουν ενώ όπως είπε και ο Γιάννης, είναι σε φάση που το μαθαίνουν ακόμα.

Γιάννη, εσύ είσαι από Αθήνα. Έζησες τον ελλαδικό χώρο κι από την καλή κι από την ανάποδη. Τι σε χαλάει στους Έλληνες και τι κρατάς από τις διαπλοκές σου με τον χώρο ;

Γ.Ζ. Έζησα μόνο απ’ την ανάποδη, απ’ την καλή ζήσαν αυτοί που πέφτουν απ’ τα σύννεφα σήμερα. Το τι με χαλάει και τι δεν με χαλάει είναι μεγάλη κουβέντα. Περισσότερο θα σού ‘λεγα, επειδή ζω και δρω στο νησί πια, πως με χαλάνε κάποιοι Έλληνες που ζούνε χρόνια στην Κύπρο και συμπεριφέρονται σαν υπερόπτες ξερόλες. Στην Ελλάδα είχα μόνο συμπλοκές, τις διαπλοκές ξέρουν και τις κρατάνε άλλοι.

Έχω την αίσθηση ότι δύσκολα στην Ελλάδα, πόσω μαλλον στην Κύπρο, αναγνωρίζονται εγχειρήματα που σπάνε τον καθρέφτη μας ή κρύβουν μια πολιτική θέση αν θέλεις. Μας διαπερνά μια ευκολία γενικώς. Από το φαστφουντάδικο στον χώρο της δημιουργίας, ξώφαλτσα. Σου τη σπάει όλο αυτό;

Γ.Ζ. Τα περισσότερα πράγματα στις μέρες μας κινούνται γύρω από τις δημόσιες σχέσεις και την διαπλοκή που ανέφερες πριν. Μη γελιόμαστε, τον καθρέφτη μας πρέπει να τον σπάσουμε εμείς οι ίδιοι και πολιτική θέση είναι οι πράξεις μας, αυτά που κάνουμε. Ένα έντυπο περιοδικό μέσα στον χαμό των ηλεκτρονικών είναι μια πολιτική πράξη.

Γ.Π. Το Straw Dogs magazine έχει πάρει θέση μέσα απ’ την ταυτότητά του – ταυτότητα που φαίνεται τόσο στις σελίδες του όσο κι έξω απ’ αυτές, στην τριβή μας με τον κόσμο. Το περιοδικό προσπαθεί να σπάσει τον δικό του καθρέφτη, για την πάρτη του – γιατί ναι, ο Γιάννης έχει δίκιο – ο καθένας σπάει τον δικό του καθρέφτη για την πάρτη του.

Γίνονται διάφορα τώρα τελευταία με αφορμή την «κρίση». Δεν είναι λιγάκι υποκριτική αυτή η «κατά καιρούς» αφύπνιση; Η μισή κρίση είναι η διαλεκτική περί κρίσης. Κι έπειτα πότε συζητήθηκε μια έξοδος, χωρίς να επαναφέρουμε στο τραπέζι τους ίδιους όρους που τη δημιούργησαν;

Γ.Ζ. Όσοι δεν έβλεπαν την κρίση να ‘ρχεται κοιμόντουσαν όρθιοι. Δεν θα μιλήσω για την Κύπρο γιατί είμαι μόνο 2,5  χρόνια εδώ και μ’ αρέσει να αφουγκράζομαι τις απόψεις ανθρώπων που έζησαν και ζουν όλη τη ζωή τους εδώ πέρα. Το πανηγύρι στην Ελλάδα δεν ξεκίνησε ένα πρωί και πριν λίγα χρόνια.  Κρατούσε, τρεφόταν και διαιωνιζόταν πολύ πιο πριν το ζήτημα και σας ξαναλέω όσοι ζούσαν συνέχεια απ’ την καλή και κοιμόντουσαν όρθιοι  είδαν το χαλί μια μέρα να φεύγει, το χάλι όμως το κρύβαν από κάτω.

Γ.Π. Ο καθένας έχει την καραμέλα του. Θα τη γλείψει όσο τη νιώθει καλά στον ουρανίσκο του και θα τη φτύσει μόλις πάει να ξινίσει – αν το καταλάβει βέβαια πως ξινίζει. Τώρα, όσον αφορά τον καλλιτέχνη μέσα στην κρίση, ο/ η δημιουργός δεν περίμενε κανένα ΔΝΤ για να τη νιώσει στο πετσί του και δεν θα περιμένει καμιά μηχανή ΑΤΜ για να τρανταχτεί συθέμελα το μέσα του. Η χρήση της λέξης κρίση είναι το πρόβλημα κι όχι αυτή καθεαυτή η λέξη ή το όποιο οικονομικό υπόβαθρο υφέρπει γύρω της – το πώς ορίζεται μα κυρίως το πώς αντιμετωπίζεται είναι το θέμα.

Σ΄αυτό το σημείο Γιάννη να αναφέρουμε και την ιδιότητά σου ως ποιητή. Πώς ορίζεις εσύ τη σχέση σου με τη γραφή, και τι είναι αυτό που σε κάνει συχνά να ξεχωρίσεις ένα κείμενο από άλλα.

Γ.Ζ. Έχω βγάλει 3 βιβλία κι ετοιμάζω άλλα 2 που ελπίζω να κυκλοφορήσουν μέσα στο 2014. Δεν μ’ αρέσει να μιλάω για μένα ως καμία ιδιότητα μιας κι έκανα πολλά πράγματα στη ζωή μου αλλά τον ποιητή δεν τον έκανα. Το χαρτί είναι εκεί και θα είναι πάντα. Τώρα για τα κείμενα που λέτε, υπάρχουν πολλές αναγνώσεις  σε ένα κείμενο. Προσωπικά αν μου λέει κάτι αυτό που διαβάζω μου είπε. Δεν μπορεί να μ’ αρέσουν με το στανιό κάποιοι αναγνωρισμένοι λογοτέχνες, δεν δίνω καμία σημασία σ’ αυτό.  Οι ποιητές θα ‘πρεπε να διαβάζουν και να αγοράζουν βιβλία συχνότερα.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά ρε παιδιά, πώς γίνεται άνθρωποι «βαφτισμένοι» στις κολυμπήθρες της τέχνης να παραμένουν στη ζωή τους ανερμάτιστοι, – σαν αυτό που δημιουργούν ή αυτό με το οποίο σχετίζονται να τους διαφεύγει κραυγαλέα. Δεν λέω, όλοι κάποιο Γκοντό περιμένουμε ή και τους βαρβάρους, αλλά έχει νόημα μια επαφή με την τέχνη αν δεν μπορείς να αρθρώσεις τελικά ούτε μιαν αλήθεια; Να εκτεθείς ως άνθρωπος; Το σκέφτομαι κάποτε κι αυτό – αν ορισμένως, η τέχνη τελικά σε καθηλώνει, και για ποια τέχνη μιλάμε.

Γ.Ζ. Ξέρετε πολλούς που ‘γίναν καλύτεροι άνθρωποι με την τέχνη; Αυτό το κλισέ που λέει πως αυτό το βιβλίο μου άλλαξε τη ζωή, αυτό το τραγούδι, αυτός ο πίνακας, δεν υπάρχει για μένα, μπορεί για κάποιους να ισχύει αλλά νομίζω πως είναι μια τεράστια αφέλεια. Κάποτε συμβαδίζει ο δημιουργός με το έργο του κάποτε όχι. Το θέμα είναι τι επιλέγεις εσύ.

Γ.Π. Η αλήθεια είναι ένας επίπεδος κύκλος δεσποινίς Τορναρίτη (γέλια) – άντε να βρεις άκρη. Δεν ξέρω αν περιμένει κανείς τους βαρβάρους ή τον Γκοντό πια, μήτε αν περιμένει κανείς τίποτα γενικότερα. Ξέρω όμως πως η Τέχνη δεν αφορά πολλούς –ίσως ποτέ να μην αφορούσε πολλούς– απλώς τώρα το όλο πράμα έγινε πιο συγκεχυμένο κι άντε να ξετυλιχτεί το κουβάρι για να φανεί ο Θεός του καθενός.

Γιατί μας έχει κατακλύσει τόσος φόβος για τον άλλο; Διακρίνω μια επιθετικότητα, της οποίας όλοι γινόμαστε μέτοχοι κατά καιρούς, κι ένα καβούκι, ένα στρίμωγμα. 

Γ.Ζ. Όλοι κάπου πρέπει να ξεσπάσουν.

Γ.Π. Απ’ τη μία, τα γραμμωτά Μάρλιν του Αγίου Βαρθολομαίου ζουν μόνα τους αλλά αν είναι για να φαν πάνε πάντα με παρέα κι απ’ την άλλη είναι κι οι θαλάσσιοι λέοντες στις ακτές του Περού που για να επιβιώσουν πρέπει να μείνουν απαρατήρητοι κατά τη διάρκεια των οργίων που διαδραματίζονται δίπλα τους… Ας διαλέξει καθείς τι σημαίνει ο «άλλος» -ο όποιος άλλος- γι’ αυτόν κι ας πορευτεί με τις επιλογές του, έτοιμος να επωμιστεί και τις όποιες συνέπειές τους.

Γιώτα σε όλο αυτό το διάστημα που ασχολείστε με το περιοδικό, έχετε συναντήσει δυσκολίες; Προσέκρουσε κάπου η προσπάθεια αυτή;

Γ.Π. Όταν κλείνουν οι αγκαλιές ανοίγουν τα μέτωπα. Το Straw Dogs δεν αρχίνησε έχοντας ως αυτοσκοπό του να κάνει φιλίες, να μπει σε καλλιτεχνικές κλίκες, να πουλήσει μούρη, να προκαλέσει επί τούτου, να κάνει ντόρο γύρω απ’ τα’ όνομά του ή να βοηθήσει τους υποφαινόμενους να τα κονομήσουνε χοντρά. Τουναντίον, σκοπός μας ήταν και παραμένει να εκδίδουμε το περιοδικό με όσο πιο άρτιο τρόπο. Αρτιότητα αφενός της ύλης/περιεχομένου και αφετέρου αρτιότητας ως προς το γραφιστικό κομμάτι (ποιότητα χαρτιού, στήσιμο). Οι δυσκολίες λοιπόν που συναντούμε είναι κυρίως οικονομικής φύσεως.

Έχετε φιλοξενήσει και φιλοξενείτε συχνά καλλιτέχνες από χώρους εκτός της Κύπρου. Τι εντυπώσεις σας έχουν αφήσει; Είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη;

Γ.Ζ. Η αλήθεια είναι πως φιλοξενήσαμε καλλιτέχνες από Αμερική, Αργεντινή, Γαλλία, Σουηδία, Γερμανία. Σε κάθε τεύχος έχουμε κι έναν ξένο δημιουργό. Όσο αναγνωρισμένοι και να ‘ναι στις χώρες τους, και πίστεψέ με κάποιοι απ’ αυτούς δεν έχουν καμία ανάγκη να διαφημιστούν σ’ ένα μικρό καλλιτεχνικό περιοδικό της Κύπρου, τόσο θετικοί και συνεργάσιμοι είναι στο να μας παραχωρήσουν αποκλειστική δουλειά τους που δημοσιεύεται για πρώτη φορά σε κάποιο έντυπο. Αυτό για μένα λέει πολλά σε αντιθέση με κάποιους εγχώριους που συμπεριφέρονται σαν πριμαντόνες. Είναι τουλάχιστον τραγικό  αυτό κι αν συνειδητοποιήσουν πως εδώ δρουν κι εδώ παράγουν, βοηθώντας στην καλλιτεχνική εξέλιξη του τόπου ίσως πάμε και κάπου. Απ’ την άλλη δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα όλα αυτά τα παιδιά σε δημιουργία και τεχνοτροπία, το ‘χε πει και η αμερικανίδα εικαστικός Lavely Miller που φιλοξενήσαμε στο πρώτο τεύχος: «Those with the interest, the hunger and the ambition are more likely to master the skill».

Γ.Π. Ας ξεκαβαλήσουν μερικοί το καλάμι τους, ας δουν τι παίζει έξω κι ας έρθουνε μετά με ταπεινότητα να συγκριθούν με τους ξένους καλλιτέχνες. Φυσικά, δε λέω πως όλοι οι Κύπριοι κουβαλάνε τέτοιο τουπέ ή πως οι ξένοι είναι όλοι ταπεινοί, αλλά το κακό με το «εγώ, εγώ, εγώ» έχει παραγίνει στο νησί μας – και το χειρότερο είναι πως κανείς δεν έχει τα κότσια είτε να τους την πει μπας και κλείσουνε τα στόματά τους είτε, ακόμη καλύτερα, να τους εξοστρακίσει με αδιαφορία.

Υπάρχει υλικό κι εδώ στο νησί, που αναμένει δικαίως να του δοθεί βήμα;

Γ.Ζ. Προσωπικά, όταν ακούω πως στο νησί δεν γίνεται τίποτα δίνω ένα χαρτομάντιλο σ’ αυτόν που το ‘πε και βαριέμαι να συνομιλήσω μαζί του. Υλικό υπάρχει και θα συνεχίζει να υπάρχει αρκεί να σταματήσουν τα μυξοκλάματα και η καραμέλα πως δεν υπάρχει τίποτα. Ψάξτε και βρείτε όλα είναι εκεί έξω.

Τι θα θέλατε να δείτε να αλλάζει στο τοπίο της Κύπρου;

Γ.Ζ. Να μιλάνε πιο πολύ τα κυπριακά οι νέοι άνθρωποι γιατί έχω φτάσει στο σημείο να τα μιλάω εγώ πιο πολύ απ’ αυτούς. Κανεί με τα’ αγγλικά πια! (γέλια).

Γ.Π. Θα συμφωνήσω με τα Κυπριακά και θα προσθέσω πως θα’ θελα ο κόσμος – κυρίως οι νεότερες γενιές – να συνειδητοποιήσουν πως το να σε αφορά κάτι, πως το να ξέρεις κάτι και πως το να εκφέρεις γνώμη και άποψη για κάτι προϋποθέτει και απαιτεί μια σοβαρή τριβή και μελέτη. Μ’ απλά λόγια, θα’ θελα να μαθαίναμε να ακούμε καλύτερα, να διαβάζαμε περισσότερο, να μιλάγαμε λιγότερο και να δημιουργούσαμε ουσιαστικότερα.

 

+ Το τέταρτο τεύχος του περιοδικού έχει ήδη κυκλοφορήσει και μπορείτε να το βρείτε στους παρακάτω χώρους ενώ ακολουθούν παρουσιάσεις του περιοδικού σε Λευκωσία, Λεμεσό, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Σέρρες.

 

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Βιβλιοπωλείο Ενδοχώρα / Καλλιπόλεως 67Δ, 1071 / Τηλ.: 22375233
Βιβλιοπωλείο Σολώνειον / Βυζαντίου 24, Στρόβολος / Τηλ. 22666799
Ant Comics / Στοά Παπαδοπούλου (Φανερωμένης) / Τηλ. 22660384
Καφενείο – Αναγνωστήριο «πρόζακ» / Μέδοντος 3Α / Τηλ. 22104244
Καφενείο 7 Κλειδιά / Τρικούπη 92Ε Παλιά Λευκωσία, / Τηλ. 22103857
Plato’s Bar & Restaurant / 8-10 Πλάτωνος / Παλιά Λευκωσία / τηλ. 22666552
Κατάστημα Love & Craft / Γρηγορίου Ξενοπούλου 8 /τηλ. 22767476
ΛΕΜΕΣΟΣ
Βιβλιοπωλείο ΚΠ ΚΥΡΙΑΚΟΥ / Γρίβα Διγενή 3 / Τηλ. 25747555
Περίπτερο Τ&Ε Μιχαηλίδης / Λεωφόρος Μακαρίου Γ’ 218 / Τηλ. 25356647
ΛΑΡΝΑΚΑ
Βιβλιοπωλείο Academic & General / Ερμού 41 / Τηλ. 24 628401
ARTόκουτο / Ηφαίστου 2 / Τηλ. 24400876
ΠΑΦΟΣ
Βιβλιοπωλείο Κ. Κυριάκου Fullpage / Λεωφόρος Ελλάδος 30 / Τηλ: 26822850
ΕΛΛΑΔΑ / ΑΘΗΝΑ
Βιβλιοπωλείο ΦΟΙΒΗ / Σόλωνος 99, 5ος Όροφος / Τηλ. 210 3304012
Το Βιβλιοπωλείο του Φαρφουλά / Μαυρομιχάλη 18 / Τηλ. 2111 845583
ή και στο estore: http://strawdogsmagstore.blogspot.com/
– Πληροφορίες για τα του περιοδικού βρίσκετε στο αντίστοιχο μπλόγκ και στη σελίδα του facebook:
http://strawdogsmagazine.blogspot.com/
https://www.facebook.com/Straw.Dogs.Magazine?fref=ts

comments

Tags:
loading...